داروِگ

چهارشنبه ۸ خرداد ۸۷: مگر به نقل از خدا در قرآن نگفته اند که مثلا دعا می تواند تقدیری محتوم را بر گرداند؟ پس اگر قطعیتی هم در کار باشد (فقط اگر) باز ردخور دارد. آن وقت چرا بعضی مردم فکر می کنند همه چیز از پیش تعیین شده و فقط مثل تکه های یک پازل (از پیش تعیین شده) کنار هم match میشن؟ این یعنی همان پیشانی نوشت، مقدرات، و نفی اراده آدم. من که هیچ قبولش ندارم. یا چرا بعضی مردم فکر می کنن اتفاقات (از پیش تعیین شده) دنبال هم راه می افتند و میشن یک چیزی که باید میشده؟ به نشانه البته معتقدم. حتی به این که وقتی گیج میزنم بخواد به زور حالیم کنه. ولی تعریفم از نشانه ربطی به قطعیت و حتمیت نداره. اصلا چرا بعضی از مردم اینقدر/فقط فکر می کنند؟!!! 

پ.ن.: ۱) دیروز خانمها یک سی دی پلی یر آورده بودند تو استخر که با صدای خفنش (که تازه آن جا چند برابر می شد) ریلکسیشن نیم ساعته هم حرامم شد. چرا این ملت فراری است از خودش؟ حتی تو استخر و آسانسور هم موسیقی بشنود تا مبادا لحظه ای با خودش تنها شود؟ ۲) ماشین صبح پنچر شد و گذاشتمش جلو سوپر آقا محسن. باید یک جفت لاستیک نو بخرم. ۳) یک چیزهایی نصفه نیمه انجام می شود و تازه آدم حس بدی هم دارد! ۴) مگه پاکش نکرده بودم؟  ۵) لحظه ها فراز دارند و خب حالا فرود...     

سه شنبه ۷ خرداد ۸۷: ۱) فقط پنجره ها بسته نشده. کامپیوتر ویروسی شده و هارد دیسک سوخته و کل دیتا از بین رفته. نوشته جات را -بعضیش را البته- دارم، فایل فصلهای رمانو تو ایمیلم، داستان کوتاهام رو سی دی چشمه! اما عکس ها...   توضیح: خودم هم با دستگاه داغون شده ام. totally Kapput یا به قول پگاه ترکیده ام. ۲) چرا بعنوان نویسنده ای که کتابش باز رد شده احساس بدی ندارم؟ شاید چون دلم اینجوری می خواست که حالا بپرم تو حوض نقره. حوصله پیرایش های یزدانی خرم را نداشتم.  ۳)دیشب پاک کن کشیدم روش. چیزی را شروع نمی کنم. (این همان موضوع فیلمنامه ام نیست که مدام تکرار می شود و زن بی آنکه چیزی شده باشد مبایل را رو مرد خاموش می کند؟) ۴) دلم تنگ قد کون مورچه... تمام تعطیلات ارتحالیدی رو هم باید کار کنم.                                

یکشنبه ۵ خرداد۸۷: دلم تنگ بود. یعنی هنوز هم هست حتی اگر دیروز تو سینما وقت تماشای فیلم هندی زن دوم(سیروس الوند) هم گریه ام نگرفته باشد. دل تنگ و خواسته افسانه بهانه یی شد تا با سه شاخه گل، من و جوجه و افسانه 5شنبه برویم سراغ یارعلی و آهوی مازنی که بعد از در آمدن حکم حکومتی قدغن شدن استعمال دخانیات، عملا منتقل شده به بالکن پاساژ (اگه اینطوری نبود که ماندانا رو نمی بردم! اونم دوربین به دست در و دیوارها و مردم بالکن رو ثبت نمی کرد و من هم بعدش بهانه ای نداشتم ...)  مدتها بود می خواستم برم، مخصوصا که ایمیل گروپدون رو هم گرفته بودم و نتونسته بودم تو افتتاحیه نمایشگاه شرکت کنم. فکر کنم خودشو از روز مراسم جایزه گلشیری ندیده بودم. (یعنی چهار پنج ماه؟! مگه میشه؟ خب شده. مگه همین دیشب فیلمهای جوجه هفت هشت ماهه رو تماشا نکردی که تو روروک نشسته بود و داشت با تمام صورتش از دست تو بستنی چوبی می خورد و صورتش اونقدر تپل بود که چشمهاش دو تا خط بیشتر نبودند...  مگه دیروز تو کلاس سر محور عمودی یا افقی یک رابطه عاشقانه رو به جلو بحث نکردین که دیدی محور همواره رو به جلویی به نام t رو پاک یادت رفته؟ مگه مامان وقتی از خاطراتش میگه و پشتش هم میگه حرف ده پونزده سال پیشه، تو دلت حساب نمی کنی که حداقل باید مال چهل سال پیش باشه؟) خب رفتم. کلی هم گپ زدیم با یارعلی. غیر از چیزهایی که سفارش دادیم به قهوه ترک هم مهمانمان کرد خودش، اما دلم آنطورها هم که فکر می کردم وا نشد. صبحانه آنتراکتی جمعه هم دلم را وا نکرد. تعریف های تکراری افسانه هم حالم را به هم نزد. این ها همه از صبوریست یا سنگی؟ جمعه شب که با خوب و بدش گذشت -بی آن که دلم وا شده باشد، صبح شنبه ویندوز کامپیوتر بالا نیامد که نیامد. پنجره ها که بسته می مانند ریدمان می شود به ته مانده حال من. (یعنی از اتصال ممری کارد عکس های کوبا بود یا کارت ریدر مردم؟ پرسش همیشگی مقصر کیه!؟)  (1- بعضی اتفاقها بهانه خوبی اند برای انجام بعضی کارها. 2-بعضی مردم چه عاقل اندر سفیه... 3- اندر مفهوم دست پخت 4- چرا حالا؟! چرا حالا که تا نیمه یولی چیزی نمانده؟ چرا ندارد. چرا «چرا ندارد»؟ مگر ارتش است؟!)  می شد که تو کلیسا دلم وا شه. مثلا وقت شمع روشن کردن شاید گریه هم می کردم. یا وقت خیره شدن به تابلو نقاشی شام آخر که پشت سرمان و رو به محراب کلیسا بود. یا تو کافه لرد، وقتی پیشخدمت ارمنی داشت فال دو دختر ارمنی را از تو فنجان هاشان می خواند می شد که دلم بخواد بتونم از این رمانتیک بازی ها دربیارم و دلمو خوش کنم به سایه روشن های تخیل یک آدمی که قبلش یک ساعتی دستمال به دست دور و برم می چرخیده و حرف هامو شنیده حالا بیاد فالمو بگیره... می شود که بشود. ولی خب نمی شود دیگر... چه خوب است وقتی ساعت نه شب تلفن ها را خاموش می کنم و با ماندانا به رختخواب می رویم  -بی آن که دلم وا شده باشد-، شعر حسینقلی شاملو یا قصه ملک جمشید را می خوانیم و بعدش دست می اندازیم گردن هم و می خوابیم تا خود صبح. خواب. خواب فراموشی.

دوشنبه ۳۰ اردی بهشت ۸۷:Why am I not clever enough to say the things running to my mind loudly in some special occasions?!l

یکشنبه ۲۹ اردی بهشت۸۷: ۱)دیروز با افسانه رفتیم نهار را کافه نادری خوردیم، یک قهوه هم روش. بین نهار و قهوه رفتیم تو حیاطش. آن طورها هم نوستالژیک نبود. ولی قبلش که رفتیم هتلش فضولی بدجوری هوس کردم یک پنجشنبه جمعه ای را آنجا اتاق بگیرم و بنشینم به نوشتن.  ۲)این جلسه سر کلاس، ریخت شناسی داستان کهن ایرانی رو کار کردیم، عالی بود! مخصوصا که شبها برای ماندانا داستان های کتاب گل به صنوبر چه کرد رو می خونم. (خودم این روزا دارم سمک عیارو می خونم و علویه خانومو.)   ۳)آخر شب فیلم می بینم. این آخری ها Heaven, English Patient, The man who cried, Things we lost in the Fire رو دیده ام.

 Gestern, in der Nacht, hat er mich angerufen. Bei seiner Zeit in Pek muss es rund 4:00 (morgen) gewesen sein. Seine Stimme war blau od. schlafig. Er hatte nur einpaar Woerter gesagt, und nicht auf meine Antwort gewartet. Er wird in Juli kommen. Heute hab ich die Bestaetigung von der Ministerium gekriegt

یکشنبه ۲۲ اردی بهشت۸۷: خسته ام و مست و ملنگ و گیج، با کلی کار عقب افتاده و صدها هزار کتاب نخوانده و فیلم ندیده و داستان ننوشته. چرا گاهی یادم می رود که  Immer muss man einen Abstand halten... من دارم هرز می روم. 

دوشنبه ۱۶ اردی بهشت۸۷: دیشب فیلم دون خوان دو مارکو رو دیدم و تاثیر جادوی دون خوان بر من هم این شد که شب تا صبح قبر Dr. Gh. را بکنم تا ردی از «او» بگیرم. «او» بدجوری در ناخودآگاه من نشسته است. (جالب توجه اونایی که دنبال گمگشته من می گشتند!)  چرا این طور آگاهانه اصرار دارم خودآگاهش نکنم؟!    مامان ۵شنبه اومد خونه و حالش خوبه و برای به کار افتادن پای راستش تمرین می کنه. منم در حال ماراتن پذیرایی[رو به افول] عیادت کنندگانم. امان از این قوس سینوسی زندگی، و عادت، و فراموشی. 

سه شنبه ۱۱ اردی بهشت۸۷: ملاقات ملاقات ملاقاتی. تلفن تلفن جواب تلفن. دکتر ارتوپد (انگار که ما از پشت کوه آمده باشیم خودش معنی می کند دکتر دست و پا) می گوید خب آرتروز که دارد پوکی استخوان هم دارد، سن بالاست. دکتر جهاز هاضمه می گوید گوارش و دفع مشکل دارد. خب غذا نمی خورد چون تهوع دارد. یک هفته است. پس دفعی صورت نمی گبرد. اگر هم بخواهد با لگن نمی تواند (یکبار از رو ویلچر افتاده زمین. دیگر تکانش نمی دهند) خجالت می کشد ناراحت است. نورولوگ نیامده اما خودمان می دانیم عصب سیاتیک درد می کند (این جوری می گویند؟) تمام پشت تا ساق پا. یا مشکل از جای دیگریست، مثلا خونریزی داخلی یک عضو. باید عکس بگیرند همه جا را. چند روز است رو تخت خوابیده. مسکن پشت مسکن است که آرام نگهش داشته. ضعف دارد. آهسته و به زحمت حرف می زند. خدا را شکر که قلب دیگر مسئله ای ندارد. خسته ای. برای رفع خستگی باید خوابید. برای خوابیدن باید شکم سیر بود پس باید شام پخت. برای شام باید خرید کرد. برای خرید باید پول داشت. برای پول داشتن باید کار کرد. برای کار کردن باید انرژی و حوصله داشته باشی و خسته نباشی... این همه پرسش این همه استدلال و پاسخ منطقی. پس چرا من هنوز گیجم؟  

شنبه ۷ اردی بهشت ۸۷: بامداد جمعه است. خسته ای. دما این جا بالا می رود. می خواهی زود پیدات کنند، برات دست تکان دهند و برسانندت خانه ات و بروند، بروید ماندانای جوجه ای مراسم پرو کردن سوغاتی ها را به جا بیاورد و تو بیفتی تو رختخواب خنکت و جوجه بیاید بچسبد به تو، آویزانت شود... می بینی یکیشان کم است. پس کو مامان؟ فرهنگ ایرانی. پنهان کاری شرقی. به قول علی سنتوری واقعیت تالاپ می خورد تو سرت. پس چرا چهار شنبه تاحالا چیزی نگفتی بابا؟   که چی بشه؟ کاری از دستت بر نمی اومد. این بار لال می شوم . از حقوقی که دارم و باز نادیده گرفته اند هیچی نمی گویم. بابا تنها شده. می خواهد تنها بماند اما نه همیشه. ترحم می کنم. ترحم را دوست ندارم. تا بخوابیم ساعت شده هفت. چهار تا پنج وقت ملاقات است. فقط یک ساعت؟   سی سی یو ست خب!           می رویم ملاقات. تا بابا جای پارک پیدا کند من و ماندانا می رویم تو. بچه ها را راه نمی دهند. تورج هم هست. مهربان که بود این آخری ها، وظیفه شناس هم شده. دستپاچه است. از مرگ می ترسد لابد. ماندانا را می سپارم به تورج و می روم بالا. اگر این جا سی سی یوست پس این همه ملاقات کننده...؟ مامان مرا می بیند یا نمی بیند؟ سلام می کند و به حرفش با رضا ادامه می دهد. کمی که می گذرد و تحویلی نمی گیرد می گویم با منم یه ذره حرف بزن. باز رو می کند به رضا می گوید وا اینو ببین چه حسوده و حرف قبلیش را ادامه می دهد. کلی سیم بهش وصل کرده اند و دست هاش جا به جا کبود شده و ورم دارد. دلم براش تنگ می شود... اکسیژن آمده پایین. ملاقاتی ها را بیرون می کنند. پاکشان می رویم خانه. دور دوم انتخابات مجلش هشتم هم هست. کاش می دانستم و همانجا تو بیمارستان رای داده بودم. بابا هم با این که صیح رای داده بود باز آمد و بعد رفتیم پیش او. ظرفهای نشسته و بی نظمی خانه و جای خالی کسی که همیشه صداش می آمد...     عمه هم شوهرش رفته و به من نگفته اند. تلفن که می کنم، انگار دیگر اشکی و افسوسی نداشته باشد و همان واقعیت تالاپ خورده باشد تو سرش، می گوید زندگی همینه. آدما پیر میشن، مریض میشن، می میرن دیگه. یاد حرف های جهان می افتم درباره طبیعت و کهکشانها و سیاه چاله ها. من اما به روح معتقدم.

جمعه ۶ اردی بهشت ۸۷: سه شنبه کارهای بانک که ردیف شد از پیش حبیب بالاخره رفتم خانه هدایت. بودنم بهانه ای شد تا آقای معروفی همه را به جوجه کباب ایرانی دعوت کند. من وکیا رفتیم گرفتیم. کتابها را جمع کردیم و بساط راه انداختیم. بعدش هم نشستیم به روده درازی. حالش خیلی بهتر شده، شکر. قرار فرداش را  با کیا گذاشتم. تماشای فیلم Die Schmeterling und der Glockentaucher  با هاله و رامین- سینما دلفی هم خالی از لطف نبود. چقدر با واژه معناگرا خندیدیم. اگر مبایل را خاموش نکرده بودم یا پین کدش را می دانستم یا کاغذهاش همراهم بود  باز شب پیششان می ماندم. ... چرخ زدن تو کا ده وه و بعدش نهار یونانی با کیا بد جوری چسبید. آفتاب پتسدامر پلاتس و دیدار از سونی سنتر و آخرین پدیده های تکنولوژی هم. بعدش دوتایی سمت خانه هدایت، تا آقای معروفی برگردد (در را بسته بود و رو یک نکه کاغذ نوشته بود تا ۴و نیم بر می گردم) بستنی به دست مدیا مارکت را سیر کردیم.(جایی نرفته بود. آن پشت داشت نهار چند نفری درست می کرد و ما دیگر جا نداشتیم با آنها هم نهار بخوریم!) بعد رفتم سراغ یکی یکیشان... خداحافظ کیا و آقای معروفی و پونه و جهان و فرح و آتوسا و رامین و هاله(این یکی را نرسیدم، تلفنی خداحافظی کردم). شام مهرداد دعوت کرده بود با رویا و شاهرخ و برادرش منوچهر.... و باز فرشته نجاتی به نام کیا فرداش مرا می رساند فرودگاه. تا بعد. بعد سعادتی.

سه شنبه ۲۲ آپریل ۰۸:شنبه را با افسانه، بدو و حبیب و ماریا  بودم (نهار: چینی، موضوع صحبت: گربه، ماندانا، تورج- افسانه فرداش می رفت ایران)، شبش را با فرح و آتوسا و ایسو و زورن (موضوع: ایران و جهان، و انقلاب ها!)، یکشنبه هم به تحلیل های جهانگیری (در باب طبیعت و علم و حالا میگم!) گذشت... باید قبلش از فلو مارکت ها بگویم، یکی همان شلوس شتراسه یکی هم فربرلینرپلاتس که با جهان شخمش زدیم. اما نکته این جا بود که بعد از این همه وقت، باید چنین روزی دوتایی در چنان موقعیتی که جهان و رزی بودند (در خانه تعریف کرد ماجرای اخیرشان را و احوال دخترشان را که باید مدتی در آسایشگاه بستری شود) من رزی را ببینم و او آن پرسش های دم دستی را بپرسد و جوابی هم نگیرد از آن دست که مثلا می خواست با جهان حساب تسویه کند یا هر چیز دیگر. این دیدار سه نفره دو دقیقه هم نشد اما کل عصر و شب را ما وقت می خواستیم برای تحلیلش، تحلیل خودمان و آنچه در زندگی هامان بر ما رفته بود. موقعیت فیلمنامه ای عجیبی بود.                                                                                                           دیروز صبح از اداره مهاجرت رفتم پیش هاله. (عجیب بود که تلفن خانه هدایت آن جوری شده بود. بعد کاشف به عمل آمد که برق هاشان قطع شده!) (موضوع صحبت: گوناگون) دیشب سر شام به یکی از دغدغه های مادران خارجی پی بردم: این که بچه هاشان تو مدرسه هر کاری می کنند چون کسی به آنها کاری ندارد و چیزی نمی گوید، چون خارجی اند!!! انگار تربیت و فرهنگ مرضی مسری باشد که این خارجی ها نسبت به آن واکسینه شده اند. و خوشا به حال سینا که وقتی معنی واژه Gletscher را می پرسد رامین تنها به گفتن معادل فارسیش و توضیحی چند کلمه ای بسنده نمی کند و از روی اینترنت یخچال های طبیعی کوه البرز را نشانش می دهد.

جمعه ۱۸ آپریل ۰۸:ظهر دو تا ماشین شدیم و راه افتادیم سمت برلین. نهار را درسدن خوردیم و عصر رسیدیم برلین. این بار از شرق وارد شده بودم. اتاقک های نگهبانی مرزی خالی بود (چه تو خالی!) و باورناپذیریش مرا یاد سکانسی از فیلم پدر خوانده انداخت که سکوت اتاقک های خالی نگهبانی چه هولناک بود و یکهو آن همه آدم مسلح که بلند شدند و داماد خانواده را تیر باران کردند. اما کسی ما را تیرباران نکرد و حتی کسی نیامد ما را به خاطر نداشتن برچسب ورود به شهرهای آلمان جریمه کند. و امان از حواس پرت من و کلیدی که جا مانده باشد صدها کیلومتر آن ورتر در کشوری دیگر... و خدا بر پدر و مادر و خود مهرداد باران رحمت را بباراند که یدکیش را داشت! نه به کنسرت پسر  ش. رفتم نه حال افسانه را داشتم. خرید (پر کردن یخچال و ارضای عقده های پنیر و کالباس و شکلات) و بیهوش شدن رو تخت.

پنج شنبه ۱۷ آپریل ۰۸: دیروز عصر مراسم پرده برداری از تابلوی یوزف هلاوکا (سر در ساختمان ورودی دانشکده نازی) بود. روسای دانشگاه و دانشکده و اساتید پیر و سخنرانی و تشویق و عکاس و خبرنگار تلویزیون (و سگ خیلی از این آدمها که آن وسط ها رژه می رفتند)... اما در لحظه حساس پایین کشیدن پرده، بند پرده پاره شد و پرده ساتن سفید همآن بالا ماند. بالاخره نردبان آوردند و رئیس دانشکده رفت بالا و با دست گوشه پرده را کشید و کشید تا کنده شد! بعد هم تو سالن گروه کر جوان و شامپاین و ... ما زدیم به چاک. (پسرها امروز نیستند. رفته اند جنوب مجسمه بیاورند برای مرمت.)  شام را با نیوشا و علی و محمد ض (خیلی دلش خواسته بود من که می آیم خبرش کنند) و البته نازی  بودیم. (پ رفته آمریکا مسافرت. سپرده به من هم نگویند کجا کار گرفته! این مردها خرند یا خودشان را به خریت می زنند که زنها را دست کم می گیرند؟ حالا باز با من کار دارد!) نازی معتقد است این آر ای افی ها بعد از مدتی دچار مشکل ترمینولوژی اخلاقی (که خودش پیامد چیز دیگری است )می شوند. چون خود واقعیشان را می ریزند بیرون یا ... بهرحال عوض می شوند دیگر. دیدم و شنیدم گوشه هاییش را. یکی دوبارش قابل تحمل است، بیشترش را راست می گوید، نمی شود(کارگردان تئاتر یادم هست هنوز!) از نیوشا پرسیدم که تنه اش به تنه پ نخورده باشد. گفت نه بابا. این تغییر چیز خفنی است! یاد برتولت برشت می افتم. تغییر لازمست ولی این جوریش به هیچ دردی نمی خورد... برای خودم و آنها و نسل ماندانا متاسفم.       عصری وقتی تو باد و سرما رو صندلیهای جلو مک دونالد (میدان موزئوم مقابل آن ساختمان سیاه محصور و کذایی) با نازی و علی ساندویچ می خوردیم ک. و ف. را دیدیم که از سر کار بر می گشتند. ک. گفت سرش دارد می ترکد و دیشب تا صبح خواب ایران را می دیده. گفتم دوایش پیش من است: استامینوفن کدئین وطنی، کدئینش برای سردرد خوبست و وطنیش برای درد نوستالژی. پس دوتا گرفت. گفتند جمعه دارند می روند مسافرت، با ماشین خودشان، برلین! و من اگر بخواهم می توانم با آن ها بروم. نازی معتقد است برای نیفتادن در سرازیری انزوا و تنهایی و پیری باید با آنها بروم نه با قطار حتی اگر تنهاییم در قطار به کار نوشتن بیاید. اینجوری حلش کردم: اگر ک یا ف خودشان زنگ نزنند به من با قطار می روم.   نیم ساعت دیگر نیوشا می آید دنبالم دم دانشگاه، برویم سه اند آ(خرید دیروزم نیمه کاره ماند!)، بعد ای ک آ. راستی، موهام را هم کوتاه یعنی مرتب کردم. ماندانا هنوز تبدار است و امروز هم تلفنی با من حرف نزد.

چهارشنیه ۱۶ آپریل ۰۸: سادگی از یادم رفته بود. این که می شود با موهای ژولی پولی و صورت آرایش نکرده  و لباس های شنبه یکشنبه تو خیابان رفت و قدم زد و سوت زد و آدم هایی با سگ های جورواجور را تماشا کرد و تو باد ایستاد جلوی ویترینی و  خال خالی های رنگی شورت و سوتین های مانکن را شمرد و دنبال تراموا دوید و کافه ای پیدا کرد و  با یک تی شرت نشست سر میزی زپرتی و بین آن همه آدم با ملاس و بی کلاس بلند بلند حرف زد، قمپز در کرد، خالی بست، سیگار کشید و آبجو خورد و  هی پیلی پیلی رفت دستشویی و خنده های سرخوش سر داد. یادم رفته بود که می شود گارد نگرفت و می شود که مجبور نباشی مدام حد این و آن را به یادشان بیاوری و خودت باشی و هر طور که دوست داری رفتار کنی. یا این که می شود پسری بیست و چند ساله همخانه دوستت باشد و محجوب باشد و وقتی دوستت صداش کند بشقاب غذاش را بیاورد اتاق شما تا وقت شام خوردن کنار هم باشید، اول خجالت بکشد بیاید و وقتی هم که به زور بیاید، روش نشود سرش را بالا کند به شما دوتا دختر نگاه کند و هی سرخ شود...  خیلی از ماها خیلی چیزها و خیلی کارها و فکرها و رفتارها یادش رفته است....     [P S : چه خوب که همسفرها آمدند قهوه ترکی بخوریم جلو سلطان احمد. و چه خوب که دوست همسفرانم مردی عرب اهل اردن بود و به محض رسیدن به پ.، ما را برد و چند ساعتی میهمان کرد خانه اش (با زن و پسر کوچکش و خانه ای تازه ساز که خودشان همه کارش را کرده بودند) بعد هم مرا تحویل نازی و علی ق. داد و خودشان رفتند شهر دیگری برای کارهاشان. باران می آید. چه خوب. کلا چه خوب!]

دوشنبه ۱۲ فروردین ۸۷: دم صبح خواب می دیدم دارند مرا کورتاژ می کنند و جنینی را از من می کشند بیرون. آلمان نبودم. همین جا بود. بعد هم بی ان که بخیه زده باشند شکمم را رها بودم پیاده تو خیابان. درد داشتم. حالم بد بود. انگار آخرش داشتم با موبایل به دوستی نشانیم را می دادم که از هوش رفتم... ظهر رفتم پایین به ملوس غذا بدهم. دیدم پوست دور دمش این بار قلفتی کنده شده و گوشت صورتی تازه زده بیرون و دمش آویزان مانده. به دکتر کمره ای زنگ زدم. ایران بود. تهران بود. سر کار نبود. پنج می رفت سر کار. عصر ماندانا را گذاشتم پیش مامان اینا و ملوس را بردم کلینیک دکتر کمره ای. دستیارهاش نبودند. باید دستیاریش را می کردم. با هزار مکافات ملوس بیهوش شد -با چشم باز و لرزان- و ما دست به کار بخیه زدن شدیم. دکتر موهای دور دمش را با تیغ زد. باید پوست های باقیمانده را می کشید و سرش را یکجوری به هم می اورد و بخیه می زد. گرفتن نخ ها کار من بود و فرو کردن سوزن هلالی و بیرون کشیدنش با انبری مخصوص کار دکتر. تلفن هم اگر زنگ می خورد با دست دیگر می گرفتم دم گوشش. یک ساعت و خرده ای طول کشید.... تجربه عجیبی بود. تمام شد. حالا ملوس باز این جا تو حمام است بیهوش با مردمک های گشاد و رعشه هایی که اثر مخدر هاست. چند روزی باید بماند. دکتر کمره ای دارد می رود آلمان. من هم مسافرم. زحمت کشیدن بخیه ها می افتد گردن افسانه که تا آن زمان آمده ایران. خدایا همه چیزت را شکر. باید الان و امشب بنویسم تا حالم خوب شود.

سه شنبه ۲۸ اسفند ۸۶: ۱) ماندانا و دلفین: با تشکر از حسن سلیقه خانوم بهرامی و با رضایت ماندانا ماهی قرمز توی تنگ را که هدیه مهدکودک به تک تک بچه ها بود نبردیم خانه و انداختیم تو تنگ بزرگه دفتر مهدکودک (به خاطر احترام به زندگی ماهیه و پیشگیری از صد بیماری احتمالی و ...) و ناهید جون به جاش یک دلفین شیشه ای تزئینی را که به کمک حبابی توی آب می موند انداخت توی همون تنگ کوچولوی ماندانا. چند نفری هم از مربی ها و مادرها شاهد بودند. فرداش ماندانا می رود مهد و برای بچه ها تعریف می کند که ماهیش را نخواسته و مامانش پسش داده و به جاش یک بچه دلفین از خانوم بهرامی گرفته. بچه ها هم که مامان ماندانا را می شناسند که هزار و یک کاری می کند که مامانهای دیگر معمولا نمی کنند پیش خودشان فکر می کنند یک دلفین راست راستی بوده و مامان ماندانا گرفته و برده خانه. عین همان را می خواهند و جواب می گیرند که همون یکی بود که دادند به ماندانا. مربی ها هم که شاهدند! حالا ماندانا هر روز داستان هایی از دلفینی می گوید که توی وان حمام پشتک و وارو می زند و قرار است تابستان بیندازیمش تو استخر مجتمع. بیچاره بچه ها...    ۲) ماندانا و عطا: دیروز نوه هفت هشت ساله همسایه آمده بود خانه ما با ماندانا بازی کند. مثل همه بچه ها اول اسباب بازی های همبازیش را ورانداز کرد. بعد شروع کرد به تعریف کردن از اسباب بازی های خودش (در خانه خودشان و نه خانه مادربزرگش در همسایگی ما!) که مثل مال ماندانا را دارد و حتی بهترش را. بعد هم چیزهایی را می گفت خودش یا مادرش یا پدرش دارند که محال بود.  آنقدر ادامه داد که ماندانا شاکی آمد پیشم «این عطا اصلا نمیاد بازی کنیم. همه اش میگه من عین اینو دارم یا میگه مال من بهتر از اینه. خب مامان به من چه؟ حالا هر کی هرچی که داره! بهش بگو بیاد بازیمونو بکنیم دیگه!» و من فکر کردم زندگی هم همینجوریست دیگر. گاهی چنان محو فرع ها و ظواهر می شویم که اصل ها فراموش می شوند... خود زندگی گاهی یادمان می رود. 

دوشنبه ۲۰ اسفند ۸۶: ماندانا چشمهاش را تنگ می کند صداش را ملیح و می پرسد «مامان میشه یه لطفی بهت بکنم و نگی نه؟» گاهی به زور برایم کاری انجام می دهد نمی خواهم اما مثلا موهایم را شانه می کند برایم کتاب می خواند جوک های خودساخته تعریف می کند یا نقاشی هاش را بعنوان تابلو به در و دیوار اتاقم می چسباند... مشتاق و خوشحال جواب می دهم «آره مامان». می گوید «میشه بری برام  از تو یخچال آب بیاری؟» تازه می فهمم منظورش معادل دلبرانه ای از «میشه یه خواهشی ازت بکنم» است!  سر یخچال که می روم اول خودم آب می خورم.

یکشنبه ۱۹ اسفند ۸۶: شیمبورسکا گفته روزها هرگز تکرار نمی شوند. حتی اگر تنبل ترین شاگرد مکتب روزگار هم بودیم هرگز روزها را تکرار نمی کردیم (اینها را در سال ۱۹۲۳ یا ۱۹۲۷ گفته). حرفهاش اما بدجوری تکرارپذیرند حتی همین حالا که ۲۰۰۸ است!

شنبه ۱۸ اسفند ۸۶: به تماشای آبهای سپید گوش می کردم و قاشق قاشق زرشک پلوی نذری را در تنهایی یک بعد از ظهر آفتابی با بغض قورت می دادم. آقا ملوس را صبح بعد از رفتن ماندانا پیش پدرش بردم تو حیاط و بعد از یک سال به طبیعت سپردم. ظهر رفتم صداش کردم پیداش نشد. دل که می بندی..... عقل که دل را راه می زند.....  میل باکسم را که باز میکنم یک هوروسکوپ آلرت دارم:«در مورد تصمیمی که امروز گرفته ای خوب فکرکن!» فکر نمی کنم و استخوان های مرغ را می برم می ریزم جلو گربه آبستن آقا رضا. همیشه پیش از آن که فکر کنی اتفاق می افتد. همیشه آن طور که فکر کنی اتفاق نمی افتد.

دوشنبه ۱۳ اسفند ۸۶: به یاد پنج شنبه دوم اسفند و شرکتمان در مراسم بزرگداشت و یادبود استاد عزیز دکتر آنلیزه قهرمان... این شعر را یکم مهرماه ۱۳۷۷ نوشته بودم. می خواستم در مراسم بخوانمش. اما روز سخت و تلخی بود. در سکوت و اشک با هزار و یک خاطره پس رانده شده از آن روزها و آن آدمها و عشق ها و یادها تو سرم می جنگیدم. می دیدم چقدر دلم برای خیلی کس ها و چیزها تنگ شده و اگر مدام خودم را به نفهمی نزنم تاب نمی آورم. شعر را نخواندم. برگی از دفتر یادبود را هم خالی گذاشتم فقط پایین صفحه را امضا کردم. حالا دنبال دلم را می گیرم و شعر را پیشکش می کنم به او که همبشه شاگردش می مانم. فقط گاهی به مهر مرا در خواب ببین...

Irgendwo muss ich fuer Dich nachtsueber geweint haben

Irgandwann muss Dich meine Traene geweckt haben

Irgendwohin faehrst Du wo wir voellig getrennt sind

Irgendwoher weiss ich dass wir innig vereint sind

Irgendetwas wird noch bei mir uebrig bleiben

Irgendwie werd ich dies aber schon beschreiben

سه شنبه ۳۰ بهمن ۸۶:  به فرهنگ و تمدن ایرانیم وقتی می نازم که رئیس قلب اروپاییم موقع هدایت دو ارباب رجوع به اتاقم - که زل زده اند به علامت ورود ممنوع روی در (Authorized Personnel Only) و مانده اند داخل شوند یا نه- برای مزاح می گوید: !Come in! She doesn't bite you

 یکشنبه ۲۸ بهمن ۸۶:  عکسشان را که روی صفحه اول روزنامه اعتماد دیروز شنبه دیدم دلم گرفت. رحمانیان و گروه هفت نفره اش ۵ شنبه در محوطه تئاتر شهر با اجرای بخش هایی از نمایش مانیفست شو به لغو بازبینی از نمایششان اعتراض کردند. اعتراضی کوچک اما خبرساز. کمی کوچکتر از آن اعتراضی که باعث انحراف مسیر مترو از محوطه تئاترشهر شد. صبح جمعه در کافه آنتراکت از بچه های تئاتری شنیده بودم که روز ۵ شنبه همان ۵ شنبه ای که اتیکت ولنتاین خورده بود و بهانه ای شده بود تا من از شبکه آرته فیلم شکلات ژولیت بینوش را باز ببینم و خیلی های دیگر با همان اتیکت (که نمی دانیم این سال ها سر و کله اش از کجا پیدا شد و تازه امسال آمدند غیررسمی ایرانیزه اش کنند و به سپندارمذگان تغییرش دهند ) چه صفایی که نکردند بله همان ۵ شنبه پلیس رحمانیان را از ورودش به موسسه کارنامه و اجرای نمایش وعده داده شده در آن جا بازداشت آن هم با تهدید به پلمب کردن در آنجا. همیشه همین جوری است که یکی (این بار رحمانیان) گفته متن تصویب شده بوده و چند بار هم نمایش بازبینی شده و یکی (این بار سرسنگی) در دفاع چیز دیگری گفته که اصلا نمایشی آماده اجرا نداشته اند... چند جمله آغازین نطق صفارهرندی هم (که خلاصه همه چیز در تئاتر ما بهتر شده و دارد پرفکت می شود) مرا از تماشای پخش زنده مراسم اختتامیه جشنواره تئاتر بازداشت (گرچه دیشب تصادفا گلچینیش را دیدم و ایوب آقاخانی را که او هم به روش اجرای مجری انگار اعتراض داشت و چند دقیقه ای در نقش مجری اصلاحاتی اندک انجام داد! ). یاد سنتوری می افتم که مجوز هاش ردیف بوده و پروانه اکران هم داشته و همان ۵ شنبه روز تو روزنامه اعتماد آمده بود که سی دی قاچاقش تکثیر و پخش شده. اما با وجود فتوای مهرجویی عزیز که مال دزدی را نخرید و به خانه نبرید دوستی خریده و من هم شاید از او بگیرم و ببینم... این ها آیا از سادگیمان است یا از پیچیدگیمان؟

چهارشنبه ۲۴ بهمن ۸۶ :   دیروز صبح علی حیدری اس ام اس زد که خبر فوت جمشید مشایخی را در هفتان خوانده. ساعتی بعد هم اس ام اس زد که خبر تکذیب شد. یادم افتاد یکی دو ماه پیش همین کار را با سیمین بهبهانی هم کردند. چرا؟ در برنامه دو قدم مانده تا صبح جمشید مشایخی به عنوان مهمان حضور داشت و محمد صالح علا شخصا (با یک نفر دیگر که محمد رحمانیان نبود) اجرا را بر عهده داشت و حتی نام پزشک معالج و بیمارستان مربوطه (دکتر زندی و بیمارستان آتیه!) را از استاد پرسید!           صبح یک نفر سوار بر یک ماشین نقره ای شاسی بلند (از همان ها که بهرام می گوید راننده هاشان ایمپوتنت هستند) بدجوری پیچید جلوی ماشین من با آن که راه مال من بود و من فقط به ماندانای مریض احوالی که کنارم بود و تو دنیای بچگانه اش از امنیت خیالیش لذت می برد نگاه کردم که هنوز زنده بود! بعد فکر کردم به آن ایمپوتنت یا پوتنتی که با چنین وحشیتی در هیچ موقعیتی (پسر/ شوهر/ پدر/ شریک/ همسایه/ ...) نمی توانست آدم متعادل و خوبی باشد. و همانجا تو دلم گفتم یک جایی (سر حساب و کتاب باشد بیشتر ...سوزی دارد) کاری را که کرده عوض می گیرد. (تلویحا: به معاد معتقدم!)