پونه و زانیار دعوتم کرده اند به ترانه بازی. کش در رفته تفکر من و بی صبحانه گی این روزگار پلشت بسی موجب تاخیر در پاسخگویی شد.  ترانه ها فراوانند. اما اگر مجموعه عوامل را در نظر نگیریم و فقط نام ترانه خوان ها را ردیف کنیم می گویم ترانه های سرورم ابی و بانو گوگوش که در صدر این فهرست جا دارند. سپس فریدون فروغی و حبیب(قدیمی هاش) و هایده (بعضی هاش) و ویگن و امید و فرامرز آصف و سیاوش قمیشی و منصور و شکیلا و ... به یک نسبت از آن طرفی ها. استاد شجریان (تصنیف داروگ که همینجا هم می توانید دانلودش کنید از ترانه های محبوب من است) و محمد نوری و افتخاری و بنان و مرضیه و دلکش و الهه و گل نراقی و بدیع زاده از موسیقی ملی ها. کورس یغمایی و فرهاد مهراد را نمی دانم در کدام دسته بگذارم. دست آخر محسن نامجو و بنیامین و رضا یزدانی و کیوسک از خواننده های پاپ رو زمینی و زیر زمینی جمهوری اسلامی. خارجی ها را نخواسته اند وگرنه می گفتم پینک فلوید و فرانک سیناترا و باب مارلی و سایمون اند گارفونکل و بیتل ها و اسکورپیون و کریس رئا و آناستازیا و ... بعد از کتاب با کارگردان های سینما و فیلم ها و سکانس های به یاد ماندنی و موسیقی های متن اگر بازی کنیم بیشتر موافقم. دلخوشیها کم نیست.... من ژولین سیفعلی مرادو دعوت می کنم.